Moonfall review – Wat als de maan niet is wat we altijd dachten?

Moonfall is een grootschalige sciencefictionfilm uit 2022 van regisseur Roland Emmerich, die bekendstaat om spectaculaire rampenfilms zoals Independence Day en The Day After Tomorrow.

In de hoofdrollen zien we onder meer Halle Berry, Patrick Wilson en John Bradley.

De film combineert een klassiek rampenfilmscenario met een ambitieus sciencefictionidee: wat als de maan niet is wat we altijd hebben gedacht? Ik vond dit idee wel best origineel. Ik kijk wel eens graag naar een sci-fi film of serie. Daarom dat ik ook deze film een kans gaf.

Maar stelde deze film me teleur of niet?

Waarover gaat Moonfall?

Het verhaal begint wanneer de maan plots uit haar baan raakt en langzaam richting aarde beweegt.

Wat eerst lijkt op een onverklaarbare kosmische ramp, blijkt al snel iets veel groter te zijn. Een kleine groep wetenschappers en astronauten ontdekt namelijk dat er zich íets in de maan bevindt dat deze catastrofe veroorzaakt.

Voormalig astronaut Brian Harper, NASA-directeur Jocinda Fowler en amateurwetenschapper KC Houseman proberen samen te achterhalen wat er werkelijk aan de hand is.

Terwijl de aarde steeds meer te maken krijgt met extreme natuurrampen en chaos, wordt een gevaarlijke missie opgezet: een expeditie naar de maan zelf.

Daar ontdekken ze een waarheid die alles wat we denken te weten over de oorsprong van de maan, volledig op zijn kop zet.

Visueel spektakel zoals we van Emmerich kennen

Als er één ding is waar Roland Emmerich meester in is, dan is het spectaculaire rampenscènes creëren. Ook in Moonfall stelt hij op dat vlak niet teleur: instortende steden, gigantische tsunami’s, zwaartekracht die plots verandert, …

De film zit vol indrukwekkende visuele momenten.

Voor liefhebbers van grootschalige sciencefiction en rampenfilms is dit absoluut genieten.

Een origineel concept rond de maan

Wat Moonfall voor mij extra interessant maakte, is het centrale idee achter de maan zelf.

De film speelt met een fascinerende hypothese: wat als de maan niet zomaar een natuurlijke satelliet is, maar een kunstmatige constructie?

Dat concept geeft de film een sterk sciencefictionfundament en zorgt ervoor dat het verhaal verder gaat dan een klassieke rampenfilm. Het roept vragen op over technologie, beschavingen en de geschiedenis van het universum.

Dat vond ik persoonlijk een van de sterkste elementen van de film.

Acteerprestaties en personages

De hoofdcast doet het degelijk.

Halle Berry brengt een sterke en geloofwaardige NASA-directeur, terwijl Patrick Wilson de rol van de gevallen astronaut probeert degelijk neer te zetten. Hoewel ik persoonlijk ‘een gevallen astronaut’ niet echt geloofwaardig vind. Maar het script is het script en soms moeten acteurs er gewoon het beste van maken.

John Bradley zorgt daarnaast voor een lichtere, soms humoristische noot in het verhaal. Mijn man had een andere gedachte: dit had beter Johnny Depp geweest. Maar dan zou het, in mijn ogen, een comedy geweest zijn.

De interactie tussen deze drie personages werkt goed en houdt het verhaal tijdens de ruimte-missies best interessant.

Minder sterke verhaallijnen op aarde

Waar de film voor mij iets minder sterk werd, waren de verhaallijnen rond de familieleden op aarde.

Zoals in veel rampenfilms, wordt er regelmatig geschakeld tussen de grote missie en de persoonlijke drama’s van mensen die de ramp proberen te overleven. Hoewel die menselijke kant begrijpelijk is, voelde dat voor mij minder boeiend dan het hoofdverhaal in de ruimte.

Telkens wanneer het verhaal terugkeerde naar het sciencefictiongedeelte rond de maan, werd de film voor mij weer een stuk interessanter.

De ‘vijand’: opnieuw artificiële intelligentie

Hoewel het concept van de maan verrassend en origineel aanvoelt, was er één element dat me licht teleurstelde.

De uiteindelijke dreiging blijkt opnieuw te draaien rond artificiële intelligentie.

Dat idee zien we tegenwoordig vrij vaak terug in sciencefictionfilms. Net omdat het uitgangspunt van Moonfall zo creatief is, had ik gehoopt op een iets originelere tegenstander of verklaring. Dat vind ik een gemiste kans in deze film.

Het blijft zeker interessant, maar het voelde niet helemaal vernieuwend.

Is Moonfall het kijken waard?

Als je houdt van sciencefiction en spectaculaire rampenfilms, dan is Moonfall absoluut de moeite.

De persoonlijke verhaallijnen op aarde vertragen het tempo soms een beetje, en het AI-element voelt minder origineel. Maar het sciencefictiongedeelte, en vooral de scènes op en rond de maan, maken dat voor mij meer dan goed.

Het centrale idee rond de maan fascinerend genoeg om de film boeiend te houden.