Een stuk van mijn duim afgesneden, stomme courgettes!

Hier zit ik dan, met een helemaal ingepakte duim en pijn die geen pijnstiller de baas kan. Waarom had ik gisteren toch het lumineus idee om courgettesoep te maken. Ah eigenlijk is het niet de fout van de courgettes maar volgens mijn schoonvader de fout van het mes dat ik genomen had om de courgettes in blokjes te snijden.

Vandaag maak ik eindelijk courgettesoep

We hadden al een paar dagen heerlijke courgettes liggen die we gekregen hadden van een familievriend die onder andere … courgettes kweekt. En gisteren was in mijn ogen een ideale dag om ze klaar te maken. Ik zette een gigantische kom op het fornuis en legde de courgettes klaar terwijl ik genoot van een gezellige babbel met mijn schoonvader.

Ooit hebben we ergens een messenset gratis gekregen. Dus ik dacht: ik ga deze messen gebruiken. Ze zien er zo mooi uit….

Courgettes snijden – duim : 1-0

Oké, ik moet bekennen: ik kook niet dagelijks. Dat is nu eenmaal iets wat mijn schoonvader zo graag doet. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit kook. Ik maak namelijk graag soepen klaar in grote hoeveelheden die daarna in de diepvries belanden. En alles ging prima tot ik overal bloed zag, en geen klein beetje. Heb ik nu in mijn vinger gesneden? Ik heb niets gevoeld! Ah het zal maar een sneetje zijn.

Maar zoveel bloed zeg! Het is nu niet de eerste keer dat ik in mijn vingers snijd maar dit was toch duidelijk een stuk erger. Ik verging van de pijn toen ik mijn bloedende duim onder de waterkraan hield en mijn schoonvader kwam kijken. En daar lag op het aanrecht : mijn volledige vingerafdruk en meer, SLIK. Ik kan het moeilijk uitleggen, het is het stuk langs de binnenkant van je duim waar dus je vingerafdruk is. Die is volledig weg. Toen ik naar mijn duim keek kon ik het niet geloven, geen mooi ronde duim meer, ….

En toch kon ik er nog mee lachen, waarschijnlijk van de stress. Want hoe meer ik dit ‘stuk’ bekeek hoe meer ik besefte hoe dik het was.

Toch dacht ik bij mezelf : geen nood, schoonma is verpleegster en die gaat alles fixen.

Snel naar de dokter van wacht

Pa maakte ma dus direct wakker om naar mijn duim te kijken. Ma heeft in haar leven veel gezien (te veel waarschijnlijk) en toch blijf ik onder de indruk van haar kalmte. Terwijl ik hoopte dat ze haar toverkunsten (en volledige kast met medicijnen, pleister en verband) zou tevoorschijn toveren, liet ze me weten dat ze dit nooit zou kunnen stelpen en fixen. Oké het was ook of er een kraan openstond en ik verging van de pijn (hoe stoer ik me ook opstelde). Ma nam direct de telefoon in haar handen en belde de arts.

Wij mochten direct vertrekken naar het medisch centrum EN ik moest mijn afgesneden stukje duim meenemen. Ah geruststellend zeg! Nooit gedacht dat ik nog zo iets zou meemaken. Onderweg naar de dokter met mijn schoonvader kon ik er eigenlijk nog mee lachen (nog altijd van de stress) maar de pijn die ik voelde gooide toch wat roet in het eten. Eten… courgettes…stomme courgettesoep.

De wachtzaal

Gelukkig zat de wachtzaal niet propvol en kon ik vrij snel naar de dokter. Maar toch, dan zit je daar met een verband vol bloed dat gewoonweg niet wil stoppen en in je andere hand ‘het stukje’. Het is iets wat nogal aandacht trekt. Er zat namelijk een dame die op een spoedafdeling werkt of ooit gewerkt had. En die laat je dan toch weten: oh erg! Je zou beter naar spoed gaan want ….. Er werd zelfs een handchirurg voorgesteld. En dan delen mijn schoonvader en deze dame verhalen over ‘afgesneden vingers’, ‘iemand die zijn hand met een kettingzaag eraf had’ … Maar hey, het kwam telkens goed!

Toch had ik echt geen zin om uren op de spoed te gaan zitten omdat er nu een dokter mij kon helpen met het stelpen van het bloeden. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is ook een eindje rijden.

Bij de dokter

Ik was zo blij dat we snel naar de dokter konden gaan. En héy, het blijkt ook een van de artsen te zijn van mijn huisartenpraktijk. Het stukje er terug aannaaien was onmogelijk hoewel het wel een makkelijkere oplossing had geweest volgens de arts.

Toch had de arts ook moeite om het bloeden te doen stoppen. Ik ging bijna van mijn stokje van al dat geduw op mijn duim. Gelukkig was mijn schoonvader erbij zodat ik toch de schijn kon ophouden van : hey het gaat wel, kijk hoe stoer ik ben! Toen ik vroeg of ik medicatie moest nemen of pijnstillers moest de dokter even lachen: ah pijnstillers gaan je echt niet veel helpen hoor. Humor is blijkbaar onderdeel van mijn afweermechanisme want ik shoot alweer in een lach. Allé dan!

De dokter stelde voor om maandag een afspraak te maken met de praktijk en of ik een briefje nodig had voor het werk. Omdat ik maandag op het werk zoveel op de planning heb staan (strakke deadlines nét op die dag, zucht), was maandag echt geen optie. Dinsdag dus. Dan zouden ze het verband er af halen en het verband op de wonde ‘losweken’. Brrr klinkt alweer pijnlijk in mijn oren maar deze keer kan ik een lachbui beheersen.

Uiteindelijk ben ik naar buiten gestapt met een volledig strak ingepakte duim.

Afwachten nu

Tijdens deze unieke belevenis heb ik kort contact gehad met mijn man. Die volgde net op die dag een opleiding voor het werk. Hij vroeg me om foto’s door te sturen maar ik vind het geheel zo onsmakelijk dat ik ze echt niet wil posten in dit blog. Ik wil namelijk niet dat mensen gaan flauwvallen.

Het was wel lief dat, eens we terug thuis waren, mijn schoonvader mij een giga koffie heeft gemaakt en een boterham omdat ik er blijkbaar toch wat bleekjes uitzag. Ik heb ook een volledig uitleg gekregen van mijn schoonvader waarom die mooi uitziende messen eigenlijk niet geschikt zijn om groenten mee te snijden. Iets over foute handvaten, kantelen, …. Ik zal het hem nog een moeten vragen denk ik, hoewel ik eigenlijk meer zin heb om ze allemaal in de vuilbak te gooien.

Uiteraard heb ik gisteren toch pijnstillers genomen, je weet maar nooit dat het helpt. Maar de dokter had gelijk, heeft geen enkel effect op de pijn. Om het bloeden te kunnen stelpen hebben ze mijn duim heel strak ingepakt, het voelt constant of mijn duim tussen een bankschroef zit en dat constante gevoel net of mijn duim in brand staat. Pff ik heb deze nacht geen oog dicht gedaan. Blijkbaar zitten er ontzettend veel zenuwen in je vingertoppen. Soms het ik zin om het verband wat losser te maken om de druk te verlichten maar ik weet ook dat ik dit beter niet doe.

Nu telkens als ik aan een mes denk, gaat er een koude rilling door me heen. Ik heb eigenlijk geen behoefte om ooit nog een scherp mes in mijn handen te houden.

Het is nu afwachten tot dinsdag. Brr ik mag er niet aan denken.

Update

Zondag, dus de dag nadat ik mijn duim mishandeld heb, kon ik de pijn niet goed meer aan. Uiteindelijk heb ik mijn afspraak van dinsdag dan toch verzet naar maandag en ben ik iets vroeger vertrokken van mijn werk.

Tegen de avond toe deed mijn hele hand en al mijn vingers pijn. Ik had er een coldpack opgelegd maar dat maakte niet zo veel verschil. Dus heb ik mijn schoonvader gevraagd om mij te helpen met het afhalen van het verband. Niet het verband op de wonde uiteraard maar het windsel rond mijn duim. De arts had alles heel strak ingepakt omdat met bloeden onder controle te krijgen. En ik dacht dat het hierdoor kwam dat gans mijn hand pijn deed. Dus hebben we het windsel losgemaakt en er terug om gedaan maar een stuk minder strak. Ik voelde de pijn direct wegtrekken en na 15 minuten voelde ik me een stuk beter.

Afweken van de watte en verband

Maandag avond dus met mijn man naar de dokter voor het afweken van de watte en het verband die dus volledig in mijn wonde met opgedroogd bloed kleeft. Ik had zo bang. Ik had al zoveel pijn gehad tijdens mijn eerste bezoek aan de arts. Geloof me, als ze 15 minuten met watte en dergelijke (heb toen niet echt durven kijken) constant hard op mijn duim duwde om het bloeden te doen stoppen ging ik bijna van mijn stokje. Dus daar zat ik dan met een klein hartje terwijl ik tegen de arts zei: Bring it on!

En daar kwam mijn humor weer naar boven : ‘Hey dokter, is voor jou ook eens iets anders dan medicatie voorschrijven voor iemand die verkouden is.’ Waarop ze, met een scherp schaartje in haar handen antwoordde : ‘Ja, je zorgt wel voor wat afwisseling’. Voor we binnen gingen had mijn man nog aan Chatgpt een top 10 van de meest flauwe moppen opgevraagd die hij zou kunnen vertellen om me af te leiden. Ah wat passen wij toch goed bij elkaar.

Met mijn hand boven een metalen kom, bracht de arts water op het dikke verband aan. Ooh yes het was aangenaam warm water! Het prikte wel, uiteraard, maar hey dit viel best goed mee. En zo begon het proces van warm water opgieten, met een pincet het verband een beetje lostrekken, terug water, … Ik durfde in het begin niet te kijken maar omdat de pijn best meeviel won mijn nieuwsgierigheid toch. Mij man vond dit wel een goed moment om een foto te nemen. De foto die hij nam van de wonde zal ik maar achterwege laten :-).

De wonde

Uiteindelijk was het verband eraf en konden we voor het eerst de wonde bekijken. Voorheen was dit niet echt mogelijk omdat men het bloeden niet onder controle kon brengen. Daar stonden we dan: 3 paar ogen gericht op mijn duim en op de achtergrond hoorde ik mijn man zeggen :’Wow als jij iets doet, dan doe je het wel goed’. Terwijl de arts antwoordde: ‘Ja, dat is niet zomaar een sneetje, niet zomaar het velletje eraf naar maar een diep stuk van de duim weg’.

Ik kon even niets uitbrengen want toen ik de wonde zag verschoot ik dat het zo groot was. Ik dacht dat ik er iets van ongeveer 1,5 cm op 1 cm oppervlakte van had afgesneden maar dit was toch een pak groter… en dan heb ik het nog niet over diepte en het zicht? Waar blijft mijn man nu met die ’top 10 flauwste moppen?’

Toch zei mijn arts nog iets moois. Ze vertelde me dat ze het wel ferm vond dat ik geen kick had gegeven, dat ze dit al bij meerdere stoere mannen heeft gedaan die flauwvielen van de pijn. Yeah, ik stoer!

Het zal een lang herstel zijn

Omdat de bovenhuid, onderlaag, weefsel en zenuwen weggesneden zijn (rilling, brrr) zal het dus heel lang duren voor dit genezen zal zijn. Nu moet ik dagelijks de wonde verschonen. Eerst verband eraf halen, proper maken onder de waterkraan en met steriele doekjes drogen. Dan rijkelijk de zalf aanbrengen en daar rond speciale doekjes met een plastieklaagje (zo trekt niet alle zalf in het doekje en zal deze minder snel terug in de wonde gaan vastplakken). Daar een duimverband over, een stukje plakband en klaar.

Bij de apotheek kocht ik zelfs buiten het witte duimverband ook een doosje duimverband in leuke kleurtjes. Het was wel grappig toen mijn man aan de apotheker vroeg of ze dit niet hebben in tijgerprint of zo … helaas.

En dit is mijn verhaal tot nu toe. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren nu. Het zou afhankelijk zijn van hoe snel je herstelt maar men rekent in ‘maanden’ …

De muis

Iedereen die huisdieren heeft, weet dat ze een zesde zintuig hebben en op een of andere manier aanvoelen als hun baasje pijn heeft of ziek is. Zo vinden onze honden mij plots een stuk interessanter. Wij hebben ook katten. 3 ervan gaan nooit buiten (eigen keuze) terwijl de andere 3 meer buiten zitten dan binnen.

Toen ik zaterdag avond ging slapen met mijn pijnlijke duim was het opvallend dat de 3 binnen katten zich elk een plaatsje in mijn slaapkamer uitkozen om ‘de wacht te houden’. Zelfs Tarcin, een van de buitenkatten kwam kort een bezoekje brengen. En zo was het ook gisterenavond.

Maar wat ik vooral uitzonderlijk vond toen ik deze ochtend opstond: er lag een muis mooi in het midden van mijn slaapkamervloer. Euh? Iedereen die katten heeft, weet wel dat ze af en toe eens een muis op de deurmat vinden. Maar dat nu plots een kat een muis gaat vangen, gans het huis ermee doorloopt, twee verdiepingen naar boven en deze op de grond naast mijn bed neerlegt, daar had ik even geen woorden voor. Uiteraard heb ik het netjes opgeruimd en hoewel ik liever geen muizen in mijn slaapkamer vind vond ik het toch een uitzonderlijk mooi gebaar.

De wonde is eindelijk dicht

Na exact 1 maand en twee dagen was de wonde uiteindelijk dicht, maar nog niet zoals je zou verwachten. Het is bedekt met een broos paars velletje dat super gevoelig is. Blijkbaar zit ik nu in de periode van littekenrijping. Omdat het vel zo broos is, moet ik nog voor een lange periode een verband rond de wonde doen. Het dunne vel is ook gevoelig voor de lucht en voelt heel trekkerig aan. De randen voelen zacht maar waar de wonde dieper was voelt het best hard, net of er een hard plat schijfje in mijn duim zit.

Om uitdroging en barsten te voorkomen smeer ik er nu een honingzalf op die ik bij de apotheek kocht. Dit zorgt ervoor dat het dunne vel soepel blijft.

Na 5 weken ben ik ook voor het eerst onder de douche gestapt zonder bescherming tegen water en zeep. Gelukkig deed het geen pijn meer. Ik ben wel benieuwd hoe lang het nu gaat duren alvorens mijn duim echt volledig hersteld zal zijn.

Benieuwd naar meer?

Op mijn blog deel ik regelmatig tips, weetjes en verhalen die je dagelijkse leven nét dat beetje fijner maken. Duik gerust verder in de categorie Gezondheid en ontdek nog veel meer interessante artikels.

Wil je graag op de hoogte blijven van nieuwe blogartikels, tips en inspiratie? Schrijf je dan in op mijn nieuwsbrief en ontvang als eerste de leukste updates rechtstreeks in je inbox. Geen zorgen, ik hou zelf ook niet van spam. Je krijgt enkel mijn nieuwste artikels en je kan je op elk moment weer uitschrijven.