Je bent 19, de wereld ligt aan je voeten, en dan valt plots het woord ‘kanker’. In dit blog deel ik mijn zeer persoonlijke reis: van de eerste klachten en de spoedoperatie tot de moeilijke thuissituatie waarin ik dit destijds moest verwerken.
Inhoudsopgave
Het begon met onschuldige kwaaltjes
Toen ik bijna achttien werd, begon mijn volwassen leven: ik ging aan de pil en had voor het eerst seksueel contact met mijn vriend. De wetenschap en de openheid over seksuele gezondheid waren destijds heel anders dan nu. Al snel kreeg ik last van ontstekingen. De huisarts deed een uitstrijkje en gaf me een middeltje, maar het bleek slechts dweilen met de kraan open.
Het ging van kwaad naar erger. Tegen de tijd dat ik achttien was, waren de ontstekingen en de aanmaak van onrustige cellen niet meer onder controle te houden. Bijna elke twee maanden zat ik bij de dokter voor een nieuw onderzoek. De medicatie deed niets meer.
“Je moet dringend naar de specialist”
Mijn huisarts zag de ernst van de situatie in en gaf de gegevens van een specialist door aan mijn moeder. Toen ik een tijdje later terugkwam, bleek dat de afspraak nooit was gemaakt. De huisarts was ziedend; hij pakte zelf de telefoon en plande diezelfde dag nog een afspraak voor me in.
Daar zat ik dan, achttien jaar oud, voor het eerst in een ziekenhuis voor een gynaecologisch onderzoek. Je voelt aan alles dat het mis is, maar de realiteit is nog vaag. De specialist was kort en krachtig: ik moest geopereerd worden. Toen ik vroeg of het na mijn volgende menstruatie kon, was zijn reactie glashelder: “Dat is veel te laat, ik plan de operatie over twee dagen in.”
Het HPV-virus en de operatie
Ik bleek een high-risk variant van het HPV-virus te hebben, het type dat direct gelinkt is aan baarmoederhalskanker. De ingreep zou een dagopname worden: een conisatie, waarbij het aangetaste deel van de baarmoederhals wordt weggehaald.
Ik herinner me de felwitte lichten van de operatiekamer, de vriendelijke verpleegkundigen en het tellen tot de wereld wegviel. Toen ik wakker werd in de stille uitslaapkamer, omringd door datzelfde witte licht, vroeg ik me heel even af of ik nog wel leefde. Hoewel de ingreep fysiek meeviel, bleef ik een nachtje extra ter observatie omdat ik onwel was geworden.
Een herstel in een kil huis
Fysiek herstelde ik vlot. Ik was twee weken thuis van school, mijn buik was opgezet, maar de pijn was draaglijk. De emotionele kant was echter een heel ander verhaal.
Communicatie is essentieel bij verwerking, maar bij mij thuis werd er gezwegen. Sterker nog, de situatie was giftig. Zodra mijn vader de deur uit was, lachte mijn moeder me uit. Ze zei dat het mijn eigen schuld was en beweerde dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. Ze probeerde me zelfs aan het twijfelen te brengen over mijn pilgebruik door er stiekem eentje uit de strip te drukken, in de hoop dat ik zou denken dat ik hem al op had.
Juist op dat moment, op mijn zwakste punt, vond ik mijn kracht. Voor het eerst ging ik de confrontatie aan. Het bange, introverte meisje begon eindelijk voor zichzelf op te komen.
Het verleden een plek geven
Omdat er destijds geen ruimte was voor emoties, heb ik dit alles jarenlang verdrongen. Ik kon het verhaal vertellen als een zakelijke mededeling, zonder gevoel. Nu ik dit opschrijf, merk ik dat de zenuwen en de onwennigheid naar boven komen. Het is een teken dat het proces nog steeds diep zit, maar ook dat het goed is om het te delen.
Mijn boodschap aan jou
Ik sluit dit hoofdstuk af met een belangrijke boodschap voor alle moeders en dochters:
- Maak het bespreekbaar: Praat met je dochter over haar lichaam en haar gezondheid.
- Geef het goede voorbeeld: Ga zelf regelmatig voor een uitstrijkje.
- Maak het normaal: Plan eventueel samen een afspraak in bij de gynaecoloog als je dochter de juiste leeftijd heeft.
Je gezondheid is je kostbaarste bezit. Laat angst of schaamte nooit in de weg staan van zorg.
Vele jaren later werd mijn baarmoeder weggenomen. In onderstaand artikel deel ik jullie mijn ervaring over mijn herstel.
Veel vrouwen kampen met een belangrijke vraag na een hysterectomie: hoe zal het voelen als ik terug seks heb. Want ook ik had mijn twijfels hierover.
Vind je dit een handig artikel? Bewaar het op Pinterest voor later!
15 thoughts on “19 jaar en baarmoederhalskanker: Mijn verhaal over overleven, stilte en veerkracht”
Geef een reactie
Nog meer inspiratie
What an awful ordeal for you and what a horrible mother, sounds like mine 🙁
Unfortunately, we can’t choose our family. Nor can we choose how people react towards us. But we can choose how to deal with it and how to respond. I’m glad, when I started my adult life, I left all that negativity (like my mother) in the past.
So true and good for you!
Jeetje wat heftig wat je allemaal op zo’n jonge leeftijd hebt meegemaakt en hoe je moeder jouw behandeld heeft
Wat een heftig verhaal, maar wat fijn dat je dit durft te delen en hier transparant over bent. Zo belangrijk. Respect voor jou!
Ik leer mijn dochters zeker dat ze naar deze oproepen moeten gaan!
Pff heftig hoor. Mijn moeder gaat braaf overal heen zoals jouw tip zegt maar ik heb geen idee of ik het zelf durf. Daarom ben ik ook blij met die zelftesten. Ik weet dat het belangrijk is om heen te gaan maar ik vind het gewoon dood eng
Uiteindelijk is er niet zo veel aan weet je.
De eerste keer kan misschien best onwennig zijn, maar je beseft daarna al snel dat het allemaal zo erg niet is.
Ook verloopt die test ontzettend snel.
Ik heb een vrouwelijke specialiste die in een ziekenhuis tewerkgesteld is.
Het gesprek en de test duren nog geen 10 minuten in totaal, en dan hebben we meer zitten praten dan iets anders.
Dus stres heb ik nooit als ik op afspraak moet.
Maar binnenkort moet ik naar de tandarts … en hoewel ik nooit tandproblemen had, is dat voor mij echt angstaanjagend.
Heftig en herkenbaar al mankeer ik heel iets anders. Wat moet je je alleen gevoeld hebben. Omarm het meisje van toen maar.
Het is sowieso al verschrikkelijk om dit te krijgen maar zo jong! Bij mijn moeder waren de baarmoeder kanker cellen ook aan het ontwikkelen toen ik nog een baby was. Ze waren op tijd erbij! Nu heeft ze het welbekende virus dus het wordt goed in de gaten gehouden. Nu ik dit lees en de ervaringen van mijn moeder vind ik mijzelf te laks en is een controle echt weer eens nodig!
Hey Fallon
Wat een opluchting om te lezen dat ze er bij je mama ook op tijd bij waren.
Zo zie je maar hoe belangrijk het is om regelmatig op onderzoek te gaan.
Mijn schoonmoeder heeft ook 2 dochters die al lang het nest verlaten hebben.
Echter als mijn schoonmoeder terug een onderzoek moet inplannen, plant ze deze direct in voor ons allen vlak na elkaar.
Daar zitten we dan gezellig met ons allen in de wachtzaal om daarna te blijven plakken in de cafetaria.
Uiteindelijk bekijken wij het nu als een uitstap, en niet als een onderzoek.
Heftig verhaal! Sterkte ermee
Wat een verhaal! Dat is wel erg veel om mee te maken, baarmoederhalskanker en geen veilige thuissituatie… Wel goed dat je de confrontatie aanging met je moeder. Ik heb nu twee keer een uitstrijkje gehad en gelukkig waren ze allebei goed.
Fijn te horen dat jij je ook laat testen en mooi dat je resultaten goed zijn.
Ik zie het als een goede gewoonte, maar ook als iets ontzettend belangrijk.
Indringend verhaal en erg goede adviezen.