Perfecte prooi – Helen Fields | Review van het tweede deel in de Luc Callanach-serie

Review van Perfecte prooi van Helen Fields. Het tweede deel in de Luc Callanach-thrillers. Is dit vervolg even spannend als Perfecte resten?

Na Perfecte resten was ik benieuwd naar het vervolg

Onlangs las ik Perfecte resten, het eerste boek in de reeks rond inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner. Dat verhaal wist me behoorlijk te boeien: een sterke start van een thrillerreeks met interessante personages en een spannend moordonderzoek.

Omdat die eerste kennismaking positief was, besloot ik al snel verder te lezen in de serie. Mijn volgende boek werd Perfecte prooi, het tweede deel in deze reeks.

Wanneer je een vervolgboek oppakt, hoop je natuurlijk dat het verhaal dezelfde spanning en kwaliteit behoudt als het eerste deel. Helaas bleek mijn leeservaring dit keer iets anders te verlopen.

Waar gaat Perfecte prooi over?

Het verhaal start met een bijzonder schokkende gebeurtenis tijdens een druk popfestival. Midden in de menigte stort een medewerker van een liefdadigheidsorganisatie plots in elkaar. Wat eerst lijkt op een medische noodsituatie, blijkt al snel een gruwelijke moord te zijn. Het slachtoffer is met één enkele, dodelijke beweging opengesneden. De paniek onder de festivalgangers is groot, maar niemand lijkt iets verdachts te hebben gezien.

Niet lang daarna wordt een tweede slachtoffer gevonden: een basisschoollerares. Haar lichaam wordt ontdekt in een vuilcontainer en ook hier zijn de omstandigheden bijzonder verontrustend. Ze werd gewurgd met haar eigen sjaal, wat opnieuw wijst op een dader die uiterst berekend te werk gaat.

Inspecteurs Luc Callanach en Ava Turner krijgen de taak om deze moorden te onderzoeken. Maar al snel blijkt dat ze met een bijzonder lastige tegenstander te maken hebben. Er lijken geen duidelijke motieven te zijn en de slachtoffers hebben op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen.

Pas wanneer er graffiti-boodschappen op verschillende gebouwen in de stad worden ontdekt, begint het onderzoek een nieuwe richting te krijgen. De teksten lijken willekeurig, maar bij nader onderzoek blijkt dat ze iets veel verontrustenders aankondigen: de volgende slachtoffers.

De speurders beseffen langzaam dat de moordenaar zijn volgende doelwit vooraf bekendmaakt. Hoe onschuldiger het slachtoffer, hoe groter de voldoening voor de dader lijkt te zijn. Dat besef maakt het onderzoek nog urgenter, want de vraag is niet langer óf er opnieuw iemand zal sterven, maar wanneer.

Over de gruwelijke moorden in dit boek

Wat meteen opvalt tijdens het lezen, is dat de moorden vrij expliciet worden beschreven. De auteur schuwt harde details niet en laat de lezer duidelijk voelen hoe gewelddadig de dader te werk gaat.

Persoonlijk heb ik daar niet zoveel moeite mee, maar ik kan me voorstellen dat sommige lezers dit als te intens ervaren. Voor mensen die liever subtielere thrillers lezen, kan dit misschien een struikelpunt zijn.

De relatie tussen Callanach en Turner

In het eerste boek leer je Luc Callanach en Ava Turner kennen en groeit er langzaam een band tussen hen. Tijdens dat verhaal kreeg je als lezer het gevoel dat er een sterke klik ontstaat tussen beide inspecteurs. Ze werken veel samen, maar ook buiten hun werk lijken ze steeds vaker tijd met elkaar door te brengen.

Dat zorgt automatisch voor een interessante vraag tijdens het lezen: blijft dit een hechte vriendschap of groeit er uiteindelijk meer tussen hen?

In Perfecte prooi voelde die dynamiek voor mij echter anders aan. De relatie tussen beide personages lijkt plots onder spanning te staan en hun interacties verlopen minder soepel. Tijdens het lezen had ik af en toe het gevoel dat ik iets gemist had tussen de gebeurtenissen van boek één en boek twee.

Hoewel de persoonlijke problemen van Ava Turner daar ongetwijfeld een rol in spelen, vond ik dat beide personages soms op een wat onvolwassen manier reageren op bepaalde situaties. Daardoor voelde hun interactie voor mij af en toe minder geloofwaardig aan.

De balans tussen de verhaallijnen

In mijn review van Perfecte resten schreef ik dat ik het evenwicht tussen de verschillende verhaallijnen erg sterk vond. Het verhaal bleef spannend en de persoonlijke achtergrond van de personages werd mooi in het geheel verwerkt.

Bij dit tweede boek had ik helaas het gevoel dat dat evenwicht minder goed werkte. De nadruk lag vaak op het privéleven van de inspecteurs, waardoor het eigenlijke moordonderzoek soms naar de achtergrond verdween.

Daardoor verloor het verhaal voor mij een deel van de spanning die ik in het eerste boek wel voelde.

Waarom ik dit boek uiteindelijk niet heb uitgelezen

Het gebeurt zelden dat ik een boek voortijdig neerleg. Meestal probeer ik toch verder te lezen, zelfs wanneer een verhaal me iets minder ligt.

Bij dit boek merkte ik echter dat mijn interesse steeds verder afnam. De combinatie van de veranderde dynamiek tussen de hoofdpersonages, de focus op hun privéleven en een scène die voor mij iets te ongeloofwaardig aanvoelde, maakte dat ik uiteindelijk besloot om het boek niet uit te lezen.

Dat betekent natuurlijk niet dat het boek slecht is. Integendeel: online vind je heel wat positieve reacties van lezers die deze thriller net erg spannend vonden. Soms is het gewoon zo dat een verhaal niet helemaal aansluit bij je persoonlijke smaak.

Ik ben wel benieuwd naar jullie ervaring:
Heb jij ooit al eens een boek neergelegd omdat het verhaal je toch niet helemaal lag?