En plots heb je rijangst … wat nu?

Het zal je maar overkomen. Je stapt de auto in en vertrekt. Je voelt een grote angst opkomen die je niet echt onder controle hebt. Wat is er aan de hand? Waarom voel ik me zo? Dit overkwam me deze week en eerlijk gezegd ben ik er nog niet goed van.


Ik rijd nu al meer van 25 jaar. Voor mijn werk heb ik al ontzettend veel km afgelegd aangezien ik haast nooit dicht bij huis werkte. Ik had er nooit problemen mee om in Brussel rond te rijden of nog maar eens de ring rond Antwerpen te nemen.

Ook heb ik met ontzettend veel verschillende wagens gereden, van kleine stadsauto’s tot pick-ups zoals Dodge Ram. Het maakte me allemaal niet zoveel uit.


Maar het laatste jaar is er zoveel veranderd. Aangezien ik niet echt de auto nodig heb, heb ik het laatste jaar amper gereden. Gingen mijn vriend en ik ergens heen, nam hij steeds het stuur.

Stilaan begon ik te merken dat ik als passagier niet echt op mijn gemak was. En dit gevoel was gewoon onterecht. Als kind was ik ooit betrokken bij een auto-ongeval met mijn ouders. En in mijn tienerjaren was ik als passagier betrokken bij een zwaar ongeval. Dus ergens konden mijn vriend en ikzelf het feit dat ik me als passagier ongemakkelijk voelde best kaderen.


De laatste maanden keek ik er steeds tegenop als ik wist dat ik toch even met de auto op de baan moest. Het werd soms zo erg dat ik er misselijk van werd. Maar zodra ik in de auto stapte verdween dat gevoel compleet. Ik dacht er zelfs niet meer aan. Toch begon ik autorijden meer en meer uit de weg te gaan.


Deze week moest ik naar het ziekenhuis gaan voor controle. Dus ja, ik moest terug achter het stuur kruipen. Het was de eerste keer dat ik deze baan alleen zou afleggen. Op autostrades valt alles heel goed mee. Maar toen ik de snelweg verliet bekroop me een ontzettende angst. Mijn hart ging tekeer als een wilde. Ik had bang om verloren te rijden. Ik voelde me ontzettend opgefokt en ik slaagde er helemaal niet in om te kalmeren.


Aangekomen op mijn bestemming kon ik het trillen van mijn handen en benen maar niet onder controle krijgen.

Het enige waar ik aan dacht was: oké ik ben goed toegekomen. Maar help, ik moet ook nog terug.

Om eerlijk te zijn voel ik me nu terug onrustig omdat ik hierover schrijf.

Na mijn onderzoek ben ik naar mijn schoonouders gereden. Mijn schoonvader zag onmiddellijk dat er iets aan de hand was. Daar stond ik dan, trillend op mijn benen en tranen in mijn ogen.

Uiteindelijk had mijn paniek geen invloed op mijn rijden. Maar eens bij mijn schoonvader storte even mijn wereldje in elkaar. Ik voelde me een mislukkeling, voor niets goed …. omdat ik al niet meer zonder paniek iets kon doen dat ik al meer dan de helft van mijn leven doe. Toen mijn schoonvader me vroeg of ik soms geen burn-out had was mijn eerste reactie om dit volledig af te strijden.

Gelukkiglijk kon ik mezelf na een dik half uurtje toch herpakken en zag ik mijn wereld niet meer zo zwart in. Ik zag het als een probleem dat ik gewoon dien aan te pakken, eraan werken.


Paar jaar terug heb ik zelfs rijlessen aan iemand gegeven. Hoe is het nu toch zover kunnen komen? Is het feit dat ik zo lang niet gereden heb echt de oorzaak of zit hier meer achter? Gaat dit ooit weer volledig goed komen?


Dus, als mijn vriend en ik nu met de wagen ergens heen gaan, zal ik terug zelf rijden. Uiteraard zullen we starten met wegen die ik ken. Ik hoop oprecht dat ik dit kan overwinnen. Het zal tijd nodig hebben.


Hebben jullie dit ooit al meegemaakt?  Of heeft er iemand nog tips voor mij?

You may also like...

Geef een reactie